De intimiderende examenzaal

Iris is 16 jaar en komt uit Tolkamer. Ze heeft net haar eindexamens achter de rug en jeetje, wat was die examenzaal intimiderend!

‘Intimiderend’, dat was het eerste woord dat in mijn hoofd opkwam toen ik de immens grote examenzaal zag. De tafeltjes stonden precies één meter van elkaar vandaan. En als ik zeg ‘ze stonden precies één meter van elkaar vandaan,’ dan lieg ik niet. De conciërges hadden namelijk de ruimtes tussen de tafeltjes opgemeten! Best heftig, maar het examen is dan ook wel een ‘groot ding’.

Op de dag van het eerste examen kreeg ik ’s ochtends geen hap door mijn keel en dat nog wel terwijl ik echt altijd honger heb als ik ’s ochtends opsta. Ieder ding dat mis kon gaan spookte door mijn hoofd: niet slagen, te laat komen, een black-out krijgen en ga zo maar door. Ik zag ook erg op tegen al de geluiden in de examenzaal: vijf mensen die tegelijkertijd hoesten bijvoorbeeld of woordenboeken die op de grond vallen, koekverpakkingen die worden opengemaakt en ga zo maar door. Allemaal geluiden die mij konden afleiden.

Achteraf gezien viel het allemaal reuze mee. Ik ben niet één keer te laat gekomen en black-outs had ik niet. Ook van de geluiden in de examenzaal heb ik weinig gemerkt. Ik was zo gefocust op mijn examen, dat ik daardoor niets meer hoorde. Geweldig was dat!

Of ik geslaagd ben, hoor ik 16 juni. Een spannende dag dus ik ga proberen om heel lang te slapen zodat ik een paar uur minder zenuwachtig hoef te zijn! Tot die tijd ben ik vooral blij dat ik even niet meer hoef te leren of aan school hoef te denken. Of nou ja, misschien ga ik nog wel een paar keer kijken naar mijn selfie die ik in de examenzaal heb gemaakt. Het leek me een leuk aandenken en daarbij, ik behoor tenslotte wel tot de IGeneration!